Гавхари барчида

Бист васияти Имом ба писар

ilsamtj — Fri, 18 Nov 2011 19:48:24 GMT

Бист васияти Имом ба писар.

Албата инҷо имом, имоми Аъзам Абуҳанифа ва фарзандаш Ҳамод ибни Абуҳанифа аст, ки ба ў мегуяд:

Фарзандам!

Худованд туро ба роҳи рост ҳидоят ва таъйид кунад, мехостам туро бо чанд васияте огоҳ кунам, ки агар онҳоро ба ёд дошта боши ва дар амал пиёда сози умедворам, ки иншоаллоҳ хушбахтии дунё ва охиратро ҳосил хоҳи кард.

Аввал: аввалини он тақвост, ки узвҳои худро ба хотири тарс аз Худо аз гуноҳон нигоҳ дори, дустур ва фармудаҳои парвардигоратро дар бандагии Ў ҳамеша ба ҷой овари.

Дуввум: ончиро эҳсос карди ки ба донистан ва хондани он ниёз дори бештар худро дар ҷаҳл ва нодони магзор ва ҳарчи тезтар онро биёмуз.

Сеюм: касеки дар умури дин ва дунё ба вай ниёз надори бо ў шиштухез накун.

Чорум: ҳақеки дигарон бар зиммаи ту доранд мунсифона адояш кун, ва агар ту бар зиммаи дигарон ҳақе дошти ҳаргиз барои худат толиби инсоф нашав, магар инки зарурате бошад.

Панҷум: ҳеҷгоҳ бо мусалмон ё зиммӣ душманӣ накун.

Шашум: бар ончи ки Худованд аз моли дунё, мақом ва мартаба ба ту инноят карда аст қаноат кун.

Ҳафтум: ончи дар даст дори бо тадбир масрафаш кун, то ҳамеша аз мардум бениёз боши.

Ҳаштум: Худатро дар чашми дигарон беарзиш нагардон.

Нуҳум: Аз мудохилат дар корҳои пуч ва бе маъно худатро боз дор.

Даҳум: Дар вақти бархурд бо мардум дар салом додан пешдастиро ихтиёр кун. Чун сухане гуфти неку бигу, бо мардуми хуб дўстӣ ва муҳаббат пеша кун ва бо бадон мадоро дошта бош.

Ёздаҳум: зикри Худоро бештар кун, бар Паёмбари Худо ҳарчи метавони дуруд ва саломи бештар бифирст.

Дувоздаҳум: То метавони бо сайидул истиғфор машғул бош, ки иборат аст аз ин иршоди Паёмбари Худо:

«Боро илоҳо! Ту парвардигори мани, ғайр аз ту маъбуди барҳақе нест, ту маро офаридаи, ман бандаи ту ҳастам ва бар аҳдеки бо ту бастаам то битавонам пойдорам. Аз шари аъмоли бади худ ба ту паноҳ меҷуям, бар ончи бар ман бахшида ва эҳсон кардаи муътарифам ва ба гуноҳони худ эътироф дорам пас маро биёмурз, ки ғайр аз ту касе нест, ки гуноҳонро биёмурзад».

Касеки ин дуоро шаб бихонад ва дар он шаб бимирад дохили биҳишт мешавад ва касеки онро субҳ бихонад ва дар он рўз бимирад ба биҳишт медарояд.

Аз ҳазрати Абудардо (р) ривоят аст, ки вақте ба ў гуфта шуд хонаат оташ гирифт фармуд: оташ намегирад, зеро ман калимоте аз Паёмбари Худо шунидаам, ки ҳар кас онҳоро дар аввали субҳ бихонад то шаб ҳеҷ мусибате ба ў намерасад ва касеки онҳоро дар аввали шаб бихонад то субҳ ҳеҷ мусибате ба ў намерасад, ва он калимот чунин аст:

«Худоё! Ту парвардигори мани, ғайр аз ту маъбуди дигаре нест, тавакалам бар туст ва ту парвардигори арши азим ҳасти, ончи Худо бихоҳад ҳамон ҳамон хоҳад шуд, ва то Худо нахоҳад ҳеҷ коре анҷом нахоҳад гирифт, ғайр аз Худои бузург ва бартар ҳеҷ неруе нест, ки инсонро аз маъсият боз дорад ва ба некӣ водор намояд, яқин медонам, ки Худованд ба ҳама чиз тавоност ва инки илми парвардигор бар ҳама чиз муҳит аст. Худоё! Аз шари нафсам ва аз шари ҳар соҳиби шаре ва аз шари ҳар махлуқе ки ту ихтиёрашро дори ба ту паноҳ меҷуям, ба рости ки парвардигорам бар сироти мустақим аст».

Сездаҳум: Ҳар рўз бар қироат кардани қуръон мувозибат намои ва савоби онро ба Паёмбари Худо, падар ва модар ва устодонат ва ҳамаи мусалмонон ҳадя куни.

Чордаҳум: Аз дўстонат бештар аз душманонат дар ҳазар бош, чунки фасод дар миёни мардум густариш ёфтааст чи басо мумкин аст дўстат ба душман мубадал гардад.

Понздаҳум: Розҳои худро пинҳон бидор, касеро бар пул, ва барномаи корӣ ва ҷоеки қасди рафтан ба онҷо дори огаҳ насоз.

Шонздаҳум: Бо ҳамсояҳо хушрафторӣ ва бар озор ва азияти онон сабр кун.

Ҳабдаҳум: Мазҳаби аҳли суннат ва ҷамоатро ҳамвора ба худ лозим дор ва аз ҷоҳилон ва гумроҳон бипарҳез.

Ҳаждаҳум: Дар ҳама корҳоят нияти худро холис гардон ва дар ҳар сурат кушиш кун, ки ҳалол бихури.

Нуздаҳум: Ба панҷ ҳадисе ки аз миёни панҷсад ҳазор ҳадис интихоб кардаам амал кун:

1- «Ҳар коре вобаста ба ният аст, ва подоши ҳар шахсе мутобиқи нияти он хоҳад буд....»

2- «Аз нишонаҳои диндории як марди мусалмон ин аст, ки корҳои ло яънӣ ва бефоидаро тарк кунад».

3- «Ҳеҷ яке аз шумо мусалмони комил намешавад то инки ончиро барои худаш дўст медорад барои бародараш дўст дошта бошад»

4- «Ҳалол ва ҳаром ошкор аст ва дар миёни он ду чизҳои зиёде муштабиҳ аст, ки бисёре аз мардум онро намедонанд, пас касеки аз шубуҳот парҳез кунад дин ва обурўяшро нигоҳ дошта аст ва касеки дар шубуҳот бияфтад дар ҳаром афтода аст, монанди чупонеки рамаашро дар атрофи киштзор мечаронад ва наздик аст, ки ба киштзор дохил хоҳад шуд. Сипас фармуданд: огоҳ бошед! Ҳар подшоҳ ҳудуде дорад, огоҳ бошед, ки ҳудуди Худованд ҳамон чизҳое аст, ки иртикоби онҳоро бар бандагонаш ҳаром карда аст. Огоҳ бошед! Дар тани одам тикае аз гўште аст, ки агар ислоҳ шавад тамоми ҷасад ислоҳ мешавад ва агар он фосид гардад тамоми ҷисм фосид мегардад, огоҳ бошед, ки он қалб аст».

5- «Мусалмони комил касе аст, ки мусалмонони дигар аз дасти ва забонаш солим бимонанд».

Бистум: То дамеки солим ҳасти дар миёни тарс ва умед қарор дошта бош, ва бо умеди нек ба Худо, ва ғалабаи умед ва бо қалби солим бимир, ки Худованд бахшанда ва меҳрубон аст.

Имом Абўҳанифа: бурида намешавад.

ilsamtj — Tue, 15 Nov 2011 23:49:01 GMT

Имом Абўҳанифа: бурида намешавад.

Яке аз хусусиятҳои фиқҳии мазҳаби ҳанафӣ ин аст, ки осонгир ва осонамал аст.

Дар Қуръони карим дар мавоқеи бисёре омада аст, ки Худо барои шумо осонӣ мехоҳад на сахтӣ, ҳамон гуна ки Паёмбари Худо фармудаанд:

«ман шариати нарм ва осон овардаам».

Агар ба ҳар масоилеки фатвои Имом Абўҳанифа дар он бошад ба умқ назар карда шавад хоҳем дид, ки масоили ин имом аз ҳама созгортар ба мизоҷи шариати исломӣ аст.

Чун дар ибодот ва муомилот, ки ҳар фасле аз онро интихоб карда шавад равшан мегардад, ки фиқҳи ҳананфӣ осон буда бо мизоҷи шариати Муҳаммадӣ созгор аст, ба хилофи дигар мазоҳиб, ки дар онҳо ҷонибе аз сахтиро мулоҳиза карда мешавад. Аз ҷумлаи ин гуна масоил аҳкоми сирқат (дуздӣ) аст, ки орои Абуҳанифа ва дигар мазоҳибро дар бораи он зикр менамоем, ва дар инҷо хоҳем дид, ки мазҳаби Имом Абуҳанифа чи қадар осонгир ва мутобиқаткунанда ба жарфои тамаддун аст.

Назди Абуҳанифа: нисоби дуздӣ кам аз кам як ашрафӣ мебошад.

Имомони дигар: нисоби дуздӣ чоряки ашрафӣ мебошад.

Имом Абўҳанифа: агар фарзанд моли падари худро дуздӣ намояд дасташ бурида намешавад.

Имом Молик: бурида мешавад.

Имом Абўҳанифа: Зан ва шавҳар агар моли якдигарро дуздӣ намоянд, буридани дасти ҳеҷ кадом лозим намегардад.

Имом Молик: лозим мегардад.

Имом Абуҳанифа: дар як нисоб агар чанд нафар дузд бо ҳам ширкат дошта бошанд дасти ҳеҷ кадоми аз онҳо бурида намешавад.

Назди Имом Аҳмад: дасти ҳамаи онҳо бурида мешавад.

Имом Абуҳанифа: дасти тифли нодон бурида намешавад.

Имом Молик: дасти ў бурида мешавад.

Имом Абўҳанифа: дасти қуръондузд бурида намешавад.

Имом Шофеи ва Молик: дасташ бурида мешавад.

Имом Абўҳанифа: дасти кафандузд бурида намешавад.

Имомони дигар: бурида мешавад.

Имом Абўҳанифа: дорандагони қаробати қарина, ба монанди бародару амак ва ғайра буридан дасти онон лозим намегардад.

Имомони дигар: бурида мешавад.

Имом Абўҳанифа: агар касе чизеро ба таври амонат аз дигар кас бихоҳад ва баъд аз додани он инкор кунад, дасташ бурида намешавад.

Имомони дигар: бурида мешавад.

Имом Абўҳанифа: чизҳоеки зуд вайроншаванда ҳастанд, дар ҳолати дуздӣ кардани онон даст бурида намешавад.

Имомони дигар: дасташ бурида мешавад.

Имом Абўҳанифа: касонеки ғайри мазҳаби исломӣ ҳастанд ва дар сарзамини исломӣ ба таври мустаъман зиндагӣ мекунанд, дар ҳолати сар задани дуздӣ аз ҷониби онҳо дасташон бурида намешавад.

Имомони дигар: дар ин сурат низ дасти онон бурида мешавад

Мазҳаби Абўҳанифа ҳамингуна дар ҳама масоили ибодот ва муомилот роҳҳои осон ва мутобиқатгар ба шариати исломиро ихтиёр менамояд, то фармудаи Худо, ки осонӣ на сахтӣ аст ба ҷой орад.

Бардошти гуноҳони дигарон

ilsamtj — Tue, 15 Nov 2011 23:45:12 GMT

Бардошти гуноҳони дигарон

Имом Муҳаммади Ғазолӣ (раҳ) дар ёддоштҳои худ навиштааст: марде назди Имом Ҳасани Басрӣ омад ва гуфт: эй Абусаид! Фалон шахс туро ғайбат кард!

Ҳасани Басрӣ гуфт: инҷо биё, ва ба ӯ табақеро пур аз хурмо карда дод ва гуфт: ба назди он мард бирав ва барояш бигу: некиҳоятро ба мо доди, мо дар бадалаш ба ту хурмо овардем! Мард табақро бардошта ба назди он мард рафт.

Мақсад аз зикр намудани ин порчаи аз ҳикоят ин аст, ки умури ин дунё осон ва ночиз аст, баъзе аз мардумон некиҳои худро садақа мекунанд, пас касе ба ту ҳасад мекунад, ё касе аз ту хурдагирӣ ва айбҷӯи мекунад ва ё эрод мегираду ба ту мухолифат мекунад, чи мерасад? Чизе не, магар инки дар мезони некиҳои ту боз ҳам чизе афзуда мешавад.

Дар сирати ҳазрати Мусо (а), (Худо ба ҳақиқати ин қиса донотар аст) омадааст, ки нидо ба суи Худо карда гуфт: Эй Худои ман! Ман аз Ту хоҳише дорам. Худои азза-ва-ҷал гуфт: чист эй Мусо?

Мусо (а) гуфт: талаби ман ин аст, ки суханҳои мардумро аз ман бардори!

Худо дар посухаш гуфт: эй Мусо! Савганд ба иззат ва ҷалолам ин хоҳиши туро ҳатто аз худ набардоштаам, Ман ҳастам, ки онҳоро офаридаам ва ризқашон медиҳам ва онҳо ба ман бадгӯӣ ва ҳақорат мекунанд!! Субоҳоналлоҳ! Худое, ки ягонаву меҳрубон, танҳову бениёз аст ва ӯст, ки аз ӯ касе зоида намешавад ва касе ҳам ӯро назоида аст, ва на касе ҳамтои ӯст аз мардумон бадгӯи мерасад? Ин махлуқи заифу ночизе, ки аз як қатраи об офарида шудааст бо ба офаридагораш бадгӯӣ ва дашном мегуяд?

Дар Бухорӣ аз Абуҳурайра (р) ҳадисе ривоят шудааст, ки Паёмбари Худо гуфтанд:

"قال الله-تعالى-شتمني ابن آدم‘ وما ينبغي له أن يشتمني‘ ويكذّبني وما ينبغي له! أما شتمه فقوله: إن لي ولدا‘ واما تكذيبه فقوله: ليس يعيدني كما بدأني"

«Худои азза-ва-ҷал гуфт: ибни Одам ба Ман бадгӯи кард, ва ӯро муносиб нест, ки ба Ман бадгӯӣ кунад, бар Ман дурӯғ мегуяд, дар ҳоле, ки барои ӯ муносиб набуд! Дашноми бани Одам ин буд, ки гуфт: Ман фарзанд дорам, ва аммо дурӯғе, ки бар ман баст ин буд, ки гуфт: маро чуноне, ки офарид боз зинда намегардонад»[1].

Аз Аҳмад дар китоби «Аз-зуҳд» омадааст: Худои азза ва ҷалл мегуяд:

"عجبا لك يا ابن آدم‘ خلقتك وتعبد غيري! ورزقتك وتشكر سواي! أتحبب إليك بالنعم‘ وأنا غني عنك! وتتبغض إليّ بالمعاصي‘ وأنت فقير إليّ! خيري إليك نازل‘ وشرّك إليّ صاعد"

«Тааҷуб ба ту эй бани Одам, Ман туро офаридам ва ғайр аз Манро мепарасти! Ман туро рӯзӣ медиҳам ва сипос касе дигарро мекуни! Дар ҳоле, ки ман аз ту бениёзам боз ҳам дӯст медорам то неъматҳоро ба ту фаровон созам! Аммо дар ҳоле, ки ту ба сӯи ман ниёзманди, бо анҷоми маосӣ ба ман душманӣ мекунӣ! Некиҳоям ба сӯи ту фуруд меоянд ва бадиҳои ту ба сӯи Ман меоянд».

Ёрони Паёмбари Худо (с) низ аз ҷумлаи башар буданд, аммо кирдор ва рафторашонро метавон улугуи ин маврид қарор дод. Дар миёни онҳо низ нофаҳмиҳое эҷод мешуд, ҳаёт ба онҳо низ носозгориҳое меандохт, аммо буданд, ки ба зудӣ боз ба суи ҳамдигарфаҳмию ҳамсозгорӣ ва муҳаббат бармегаштанд, зеро манбаи ахлоқ ва ҳамдигарфаҳмии онҳо аз як нуқтае сарчашма мегирифт, ки он ҳам «Ло илоҳа иллалоҳ Муҳаммадур-расулуллоҳ» буд. Ончи, ки дар миёни онҳо сар мезад далели он буд, ки аз доираи башарият берун набуданд ва ё Худо онҳоро фаришта наофарида буд, ва аз ин фармудаи Паёмбари Худо (с) "كل بني آدم خطاء" «Фарзанди Одам хатокор аст»[2] ҳам берун нарафта буданд.

Саҳобагон ҳаргиз ба монанди фариштагон аз гуноҳ пок набуданд ва ё ба монанди варақи сафеде набуданд, ки дар он ҳеҷ нуқтаи сиёҳе дида намешуд. Онҳо низ монанди дигарон дар замин роҳ мерафтанд, мехурданду меошомиданд ва бо ҳамдигар дар корҳои дунявияшон таомул менамуданд, аммо бо доштани волотарин рафтор ва некуе, ки аз Паёмбари Худо (с) омухта буданд. Агар яке аз онҳо дар корҳое аз дунё мелағжид боз ба зудӣ барои ислоҳи худ мекушид то ба ҳамон сифоте, ки Қуръон аз онҳо васф кардааст, бозгардад.

Дар сирати Абубакр (р) омадааст, ки марде ба ӯ гуфт: эй Абубакр! Савганд ба Худо ин гуна ба ту дашном хоҳам дод, ки ҳамроҳат ба гурат меравад, Абубакр (р) гуфт: бо ман не, балки дашномат бо худат ба гур меравад!!

Чи дуруст гуфтанд Абубакр (р), дашном бо дашномшаванда ба гур намеравад балки бо касе меравад, ки забонашро аз дашном кардан бар бандагони Худо боз намедорад. Ин марди бехирад ба гумони инки агар ба Абубакр (р) дашном гуяд то ба қабр бо ӯ (р) меравад, чи бехирадист!

Инҷо лаҳзае бояд дар посухи Абубакр (р) низ таамул кард, ӯ (р) гуфт: «бо ман не, балки дашномат бо худат ба гур меравад!!» танҳо ҳамин буд посухи Абубакр (р)? Абубакр (р) ҳаргиз ба ӯ нагуфт балки ман туро ин гуна дашном медиҳам, ки ба гурат медарояд, ва чунону чунин мекунам ба ту…, танҳо ӯро огаҳ намуд, ки дашномат бо худат ба гур меравад.

Чи дуруст посух ва кирдоре аз Абубакр (р) ба чашм мерасад, зеро сухани зишту калимаи гуноҳовар чизе ҷуз ҳасрату надомат ва пушаймонӣ, барои касе, ки дар ҳақи бародараш суханони зишт мегуяд, намеорад.

[1] Бухорӣ 4\73.

[2] Тирмизӣ 4\569 зери шумораи 2499, ва Тирмизӣ гуфтааст, ки ҳадис ғариб аст. Ибни Моҷа 2\1420 зери шумораи 4251.

14 роҳи дарёфти подоши нек

ilsamtj — Tue, 15 Nov 2011 23:44:16 GMT

14 роҳи дарёфти подоши нек

Роҳҳои дарёфти подоши нек бисёр ва бешумор ҳастанд, ки онҳоро метавонем дар Қуръони карим ва суннати Паёмбари Худо, яъне бо далелҳои зиёде аз ин ду асоси шариат ба осонӣ дарёбем. Аммо чун нахостам мавзуъ тулонӣ гардад чанде аз ин роҳҳоро танҳо бо як далел аз суннати Паёмбари Худо иброз доштам:

Ахлоқи нек:

«Аз Паёмбари Худо пурсиданд, ки чи чизе бештар мардумро ба биҳишт ворид мекунад? Гуфт: тақво ва хушрафторӣ»

(Тирмизӣ: 2003)

Ростгӯ ӣ:

«Росгӯ иро пеша кунед, зеро ростгӯ ӣ ба сӯ и некӣ ва некӣ ба сӯ и ҷаннат мебарад»

(Бухорӣ: 10\423, Муслим: 2607)

Силаи раҳм:

«Раҳм бар арш овехтааст, мегуяд касе маро пайваста дошта бошад Худо он шахсро ба он мерасонад, ва касе маро биканад Худо онро аз ӯ меканад».

(Бухорӣ: 10\350, Муслим: 2555)

Некӣ ба волидайн:

«ҳалок бод он касеки дар вақти зиндагии ӯ падару модараш ва ё яке аз онон ба калонсолӣ бирасад ва ӯ ро ба ба биҳишт дохил накунад» (яъне хидмати онон ва яке аз ононро чунон накарда бошад, ки сабаби дохил шуданаш ба ҷаннат шавад)

Кафолати ятим:

«Ман ва кафолаткунандаи ятим дар ҷаннат ин гуна ҳастем» (ва ду ангушташро бо ҳам пайваст намуд).

(Бухорӣ: 10\365)

Тавба:

«Касе қабл аз тулуъ кардани офтоб аз мағриб тавба кунад, Худо тавбаашро мепазирад»

(Муслим: 2703)

Зикри Худо:

«Оё шуморо аз беҳтарини амалҳо, аз ҳама поктар дар назди парвардигоратон, аз ҳама пурбортар дар дараҷоти шумо ва аз ончи ки беҳтар аз нафақа кардани тило ва нуқра аст… хабар надиҳам? Гуфтанд беле. Паёмбари Худо гуфт: он зикри Худост.

(Тирмизӣ: 3347)

Кумак ба мардумон:

«Касе бар шахси мушкилдоштае осонӣ биёрад Худо барояш дар дунё ва охират осонӣ меорад».

(Муслим: 2699)

Тиловати Қуръон:

«Қуръонро бихонед, зеро он рӯ зи қиёмат шафоатгари соҳибаш аст»

(Муслим: 804)

Салом:

«Шумо вориди биҳишт намешавед то инки имон наёваред ва муъмин намешавед то инки бо ҳамдигар муҳаббат накунед. Оё шуморо аз чизе огоҳ накунам, ки агар анҷомаш диҳед бо ҳамдигар муҳаббат дошта бошед? Салом гуфтанро дар миёни худ мунташир созед»

(Муслим: 54)

Дӯ стӣ барои Худо:

«Худо дар рӯ зи қиёмат мегӯ яд: куҷоянд муҳаббаткунандагон …… имрӯ з онҳоро дар соягии худ, ки ҷуз он дигар соягӣ нест ҷой медиҳам»

(Муслим: 2566)

Аёдати бемор:

«Касе бемореро аёдат кунад дар хурфаҳои ҷаннат хоҳад буд, то инки аз онҷо баргардад».

(Муслим 4\1989, зери рақами 2568).

Пушидани айби мардум:

«Ҳеҷ бандае айби бандаи дигареро дар дунё намепушонад магар инки Худо айбҳои ӯ ро дар рӯ зи қиёмат мепушонад»

(Муслим: 2590)

Фурӯ бурдани хашм:

«Касе хашми худро фурӯ мебарад, дар ҳоле, ки ба анҷом доданаш тавоно аст Худо ӯ ро дар рӯ зи қиёмат аз миёни мардумон мехонад то ҳар қадар, ки аз ҳурони айн мехоҳад барои худ ихтиёр кунад».

(Тирмизӣ: 2022)

Ташаюъи сафавӣ куҷо ва ақлу мантиқ ва маънавият куҷо??

ilsamtj — Tue, 15 Nov 2011 22:29:55 GMT

Ташаюъи сафавӣ куҷо ва ақлу мантиқ ва маънавият куҷо??

Имрӯз дар гузоришоти бисёр пурранг (дар расонаҳои дохилӣ, аммо камранг дар дилҳои мардум), сафари валиамри муслимини ҷаҳон! ба Кирмоншоҳ аз забони эшон нақл шуд, ки фармуданд, тамоми кишваҳои ҷаҳон чорае ҷуз ин надоранд, ки аз равиши Ирон пайравӣ куаннд, равиши ақлу мантиқ ва маънавият!

Банда ба унвони як шаҳрванди кӯчаки Ирон аз аъмоқи қалбам орзӯ мекунам, ки кош кишвари мо бар асоси ақлу мантиқ ва маънавият идора мешуд, то ин, ки сабаби сарфарозии Ирон ва ҳар иронӣ мегардид.

Аммо мутаассифона ба далели ин, ки кишвари мо ба дасти касоне идора мешавад, ки аз наҳҷу равиш ва фикру ақидаи шиаи исноашарии сафавиманиш пайравӣ мекунанд, бинобарин ҳам раҳбарон ва ҳам сиёсатҳои ҳоким, фарсангҳо то ақлу мантиқ ва маънавият, фосила доранд.

Мазҳабе, ки бар асоси хурофот ва хузаъбалоти зидди Қуръон шакл гирифта ва раҳбароне, ки иззату ифтихор ва қудрат ва ҳатто зиндагии худро мадюни ривоёти сохта ва дуруғине ҳастанд, ки ба ин хурофот ва ширкиёту бидъатҳои зидди ақл ва зидди мантиқ ва зидди маънавият, машруъият мебахшад, чӣ гуна мехоҳанд бар асоси ақлу мантиқ ва маънавият ҳукм кунанд ва кишварро идора намояднд?

Кадом ақлу мантиқ ва маънавият мепазирад, ки дар кишваре, ки ба номи Ислому Қуръон идора мешавад, ва санги адолати алавиро ба сина мезанад, як нафар бар 75 миллион инсони озод ва мустақил, чунон салтанате қоим кунад, ки ситамгартарин ва хушунаттарин диктотурҳои ҷаҳон ҳам аз он оҷизу нотавонанд.

Вилояти мутлақа, яъне салтанати як нафар ва бонди мавриди ҳимояташ бар 75 миллион инсон, ки дар миёни онон миллионҳо олиму донишманд ва профессорк дуктур ва муҳаққиқу нухбаи фарҳихта, вуҷуд дорад. Куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Кишваре, ки ҳар сол фақат 217 миллиард доллар нефт мефурушад, аммо оморҳои такондиҳандаи таваррум ва бекорӣ ва фақру фаҳшо ва эътиёду ғайрааш, арақи шарм бар ҷабини ҳар иронӣ менишонад. Куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Кишваре, ки хурду бурдҳои се милиардияш ҳам контрол намешавад ва фақат яке аз рехту пошҳояш 18 миллиард доллар аст, ки сар аз Туркия дармеоварад, куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Афсонаи имоми замон ва нувоби арбаъа ва чоҳи Чамкарону номанависӣ бо... ва ҳоҷат хостан аз дару девор ва сангу чуб, гунбади тиллову нуқра ва кошӣ ва бранз ва қабру мурда ва авҳоми дигар, куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Афсонаи имомату исмат ва бадову руҷъат ва садҳои хурофоти дигар, куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгораст?!

20 % моли мардумро ба номи дину Худо ва Паёмбару Қуръон, бидуни ҳеҷ як далел ва мадрак, аз ҷайби онон берун кашидан ва сарфи хоҳишоти чанд Оятуллоҳ ва намояндаи дуруғини дин кардан ва миллатро ба фақру фаҳшо ва эътиёд бештар гирифтор кардан, куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Номуси мардум аз духтари ширхор ва тифли ноболиғ ва зани шавҳардорро ба номи сиға ва издивоҷи муваққат ва дину Қуръон ва Паёмбару Аҳли байт (а) ба бистари ҳароми худ кашидан, куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Ва ҷаноби валиамри муслимини ҷаҳон! дар кишваре ба паҳноварии Ирон бо таърихи даҳ ҳазор сола ва собиқаи таъриху тамаддун ва имрӯз бо миллионҳои олими донишманд ва муҳассил, бо дуруғу тақаллуб, раиси ҷумҳуре бар он қолаб кардан, куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Дар кишвари имоми замон, ки бо номи Исломи ноб ва Қуръону Аҳли байти Паёмбар (с) ва зери назари ноиби масалан барҳаққи эшон, идора мешавад, каҳрезакҳо гушудан ва на танҳо ба Баҳоӣ ва даровеши гунободӣ ва Аҳли суннат, балки ҳатто имомии исноашарии ҷаъфарӣ ва валоӣ ва хумспардозон ва сиғадиҳандагон ва муқаллидони марҷеъияти ҷаноби олӣ ва амсоли шуморо, аъам аз зану мард, мавриди таҷовузи ҷинсӣ қарор додан, куҷояш бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Ҳатто дар он чӣ ҷаноби олӣ ба кишварҳои ҷаҳон машварат додед, ки аз Ирон биёмӯзанд ва бо ақлу мантиқ ва маънавият амал кунанд, дар баробари зулму ситам ва куштори Русия бар мусалмонони Чечен ва дар баробари зулму ситам ва куштори Чин бар мусалмонон Туркистони шарқӣ ва дар баробари зулму ситам куштори мусалмонони мазлуми кашмир ба дасти Ҳинд ва (ва хомуш истодан дар боробари амалҳои зидди қавонини Худо, аз бастани масоҷиду манъи ҳузури ҷавонон дар масоҷид ва ғайраи режими мустабиди Раҳмонов)*, сукут кардан ва масолеҳи сиёсиро тарҷеҳ додан, куҷояш адолати Алавӣ ва бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Дар Фаластини ишғолӣ аз як сӯ шиори дифоъ аз Фаластин сар додан ва пушти парда аз саҳюнист ҳимояту ҳиросат кардан ва бо Амрико алайҳи мусалмонони Фалатину Афғонистон ва Ироқ як даст ва ҳамкор шудан, куҷояш адолати Алавӣ ва бо ақлу мантиқ ва маънавият созгор аст?!

Дар Карабоғ куҳӣ, ҷониби Арманистони масеҳиро гирифтан ва Озариҳои аксаран шиаро бо пули хумси имоми замон, куҷояш адолати алавӣ ва зулму ситези ҳусайнӣ ва қобили тақлид барои дигарон ва мутобиқ бо ақлу мантиқ ва маънавият аст?! Нафармоед, ки дигар мардум бовар намекунанд, ва имоми замон ва ноибаш бештар бадному хароб мешаванд, дари тавбаи насуҳ ва аланӣ боз аст, кош аз фурсат истифода мекардед. Ва мо алайно иллал-балоғ.

· Ҷумлаи дар қавс буда аз они муаллиф нест.